Odpowiedź brzmi: prawie każdy może nauczyć się śpiewać.
Niewielki procent ludzi cierpi na amusię, która obejmuje „ton głuchota ”i umiejętność rozróżniania różnych tonów. Dla takich ludzi nauka śpiewu jest niezwykle trudna, ponieważ nie mogą usłyszeć , że popełniają błąd, więc nie potrafią nawet powiedzieć, jaką nutę powinni zaśpiewać, chyba że „wiedzą”. Dla takich ludzi jedyną rzeczą, jaką mógłbym sobie wyobrazić, byłaby nauka poprzez „pamięć mięśniową” - jak „czują się” określone tony. Znowu jednak jest to w najlepszym przypadku ograniczona technika, ponieważ pamięć mięśniowa zajmuje trochę czasu, a także może nie działać przy rozróżnianiu bardzo bliskich tonów (przypuszczam, że zależy to od danej osoby).
Umieszczanie takich osób w chórze jest również bardzo nieefektywnym sposobem nauczania ich śpiewu, ze względu na ilość czasu potrzebną na poprawienie ich błędów (których nie słyszą). Najbardziej ekstremalnym tego przykładem, jaki spotkałem, był chór uniwersytecki, w którym śpiewałem kilka lat temu. W jakiś sposób altowi udało się zaśpiewać w „oktecie przesłuchań” z jednymi z największych głosów w chórze - tym samym maskując fakt, że tak naprawdę nie była w stanie śpiewać na boisku. (Śpiewała bardzo cicho, co najwyraźniej nie pomogło w znalezieniu tego problemu.)
Jednak było bardzo oczywiste, że coś jest nie tak - często w akordach podczas rozgrzewki, a często podczas prób głównych, pojawiały się „złe nuty”. Łatwo było go usłyszeć z okolicy, ale zgubiłem się w dźwiękach śpiewającego głośno 120-osobowego chóru. Gdyby w repertuarze nie było wykonania II Symfonii Mahlera ( Auferstehung ), z okrutnie wyeksponowanymi fragmentami a cappella , prawdopodobnie nie zostałaby odkryta. Jednak w tym konkretnym utworze altowy śpiewający przypadkowo jedną trzecią mniejszą niż reszta sekcji wybijał się dość boleśnie. Wspomniana piosenkarka została po cichu poproszona o nieuczestniczenie w przedstawieniu.